Tyler

  • Categorie: Succesverhalen kat
  • Naam: Tyler
  • Soort dier: Kat
  • Geslacht: M
  • Ras: Europees Korthaar
  • Leeftijd: 4 (01-01-2015)
  • Gecastreerd/Gesteriliseerd: Gecastreerd
  • Gechipt: Ja
  • Gechipt: Ja
  • Loslopen: Tuin noodzakelijk

Succesverhaal

Een half jaar woon ik alweer bij mijn mensen en hun kinderen.
Jullie kennen me nog als Tyler, maar mijn kleine mensen gaven me een nieuwe naam en dus heet ik tegenwoordig Binkie.
Ik vind t eigenlijk best een coole naam en voel me ook best een hele bink, want ik heb t hele avontuur maar mooi doorstaan!
Kennen jullie dat hele grote mensenbeeld van die hurkende meneer, net na de sluizen? Nou , op dat terrein hield ik mezelf in leven. Omdat er ook een bouwterrein is en er een boel rommel staat, kon ik mn vege kattenlijf goed verstoppen daar. Als de werkmensen dan weg waren kon ik op zoek naar voedsel en de beste slaapplek. Want onder zulke stressvolle omstandigheden is een goede nachtrust natuurlijk wel een must.
Op een dag kwamen er mensen die ik er overdag niet zag. Ze keken t hele terrein af, geen idee wat ze kwamen doen. Ik zorgde dus wel zover mogelijk bij ze vandaan te blijven.
Maar ik begon ze steeds vaker te zien; er moest wel iets heel bijzonders zijn daar waardoor ze steeds terug kwamen.
Langzaamaan begon t tot mn kattenbrein door te dringen dat ze misschien voor mij kwamen. Als ze dan weg waren dan vond ik namelijk eten, altijd op de zelfde plek. Op een dag stond er weer een bak met eten, deze keer in een rare kooi. Ik vloog op t eten af en tegelijkertijd schrok ik me een ongeluk; achter me klapte er wat naar beneden en zat ik vast in dat ding.
Na een tijd kwamen diezelfde mensen weer die ik steeds zag; zij waren zichtbaar blij; ik hoorde ze zeggen; eindelijk na 2 maanden hebben we hem!
Toch voelde ik aan mn kattenwater dat t goed zat. Stressvol was t natuurlijk wel, ze stopten me met kooi en al in een auto en ik werd er uit gehaald in een gebouw.
Maar daar mocht ik uit de kooi, en een lieve mevrouw zei me dat t allemaal goed kwam. En ik geloofde haar! Ik was zo blij, dat ik haar eens flink geknuffeld heb.
Wat had ik dat gemist!
En vanaf die tijd is mijn kattenleventje enorm verandert.
En toen ik helemaal gezond bleek zeiden ze dat ik geadopteerd mocht worden. Geen idee wat dat betekende, maar al vrij snel kwamen mijn grote en kleine mensen op bezoek en we vonden elkaar leuk!
En toen mocht ik dus bij hen komen wonen,
En toen werd het leven nog fijner!
In het begin was t wel even wennen, ik hoorde allemaal geluiden die ik niet kende en dan schrok ik vaak. Gelukkig gaat dat inmiddels wel een heel stuk beter.
Wat heerlijk is, is dat ik nu mijn eigen knuffelmensen heb, want daar ben ik dol op!
T enige wat ik niet snapte was dat ik maar niet naar buiten kon, mijn mensen zeiden dat ik eerst goed moest wennen aan mijn nieuwe thuis. Op een dag hield ik t niet meer, ik zag mijn kattige kans en ben er tussenuit geglipt. Even de buurt verkennen, even de buitenlucht opsnuiven. Na een nachtje zat mn inspectierondje erop en ging ik weer naar huis. Mijn mensen deden alsof ik op vakantie was geweest, zo uitgelaten en blij waren ze dat ik er weer was! Ze waren zo bang geweest dat ik niet meer terug komen. Maar ik zou wel gek zijn als ik dat zou doen! Want ik kan me geen gelukkiger thuis wensen.
En nu na een tijd later mocht ik toch opnieuw naar buiten. Ik kruip dan graag tussen de planten. En om mn mensen niet weer ongerust te maken blijf ik lekker in de buurt,
want jullie begrijpen wel; ik wil hier nooit meer weg!😻

Stichting foto’s