Swiebertje

  • Categorie: Overleden kat, Succesverhalen kat
  • Naam: Swiebertje
  • Soort dier: Kat
  • Geslacht: MG
  • Ras: Europese Korthaar
  • Gecastreerd/Gesteriliseerd: Ja
  • Gechipt: Ja
  • Gechipt: Ja

Helaas is Swiebertje in mei 2015 ingeslapen, hij was in korte tijd erg ziek geworden. We hebben naderhand gevraagd aan de trouwe verzorger van Swieber om een verhaaltje te schrijven over de jarenlange zwerver. We zijn erg dankbaar dat we dit verhaal mogen plaatsen over deze bijzondere kat..

Swiebertje 2.0,

Kennen we hem nog? Swiebertje was een zwerver en niemand wist goed waar hij vandaan kwam. Een echte goedzak die vaak en ten onrechte van iets beschuldigt werd. Hij scharrelde wat geld bij elkaar door allerlei klussen te doen bij boeren of de herberg.
Op een dag zagen we Swiebertje 2.0 en was in een oogopslag duidelijk dat het ook een zwerver was.
Zijn voeten waren ontstoken en hij liep daarom zonder schoeisel op z’n tenen. Bij elke stap een vlek achterlatend van zijn zere voeten. Hij kon daardoor op maar één manier slapen en hield daarbij zijn voeten tegen zijn borst aan. Iedere keer een beetje troep op zijn huid achterlatend. Hele klodders hingen er als eitjes aan zijn borsthaar.
Zo zagen wij hem komen en zo was hij ook weer snel vertrokken.
Wij mensen zijn bijzonder omdat we empathie hebben, óók voor andere soorten. Daarom bleven we alert op het weer verschijnen van Swiebertje. Een aantal dagen later teende hij weer voorbij. Lopen kon je het niet noemen, dat klûnen op zijn tenen. Hij kreeg nog net het geluid van kattenbrokjes mee en zijn eerste belangstelling was gewekt.
Maanden gingen er overheen en langzaam besefte hij dat dit adresje het leven aangenamer maakte. Als hij even niet goed oplette, knipte we een ei van de borst.
Tijdens het eten kon je hem voorzichtig door de haren strijken en op een geven moment hadden we hem vast in zijn nekvel.
Direct door naar de arts en daar kreeg hij krachtvoer voorgeschreven om de ontsteking van zijn poten te lijf te gaan en aan te sterken.
Hij was weer maanden achterdochtig, want in je nekvel gepakt worden was een nare verrassing. Het krachtvoer beviel zo goed, dat hij toch regelmatig aan schoof voor een prakje.
Weer maanden later was hij gewend, gewoon zoals het hoort, binnen van een bord te eten. Hem meenemen naar de arts was ook minder een probleem want dat maakte zijn leven elke keer dragelijker. Tsja, wie wil dat niet? Mag dan wat moeite kosten daar kreeg hij wel wat voor terug.
Zo verstrekken maanden en die maanden werden jaren. Swiebertje had regelmatig wat extra aandacht nodig en dat kreeg hij makkelijk. Een blik naar die kop van hem en je wilde bergen verzetten.
In die jaren werd hij niet alleen op dit adres verwend. Eens was hij op een dagenlange rooftocht en werd een speciale website van Amivedi geraadpleegd. Hij was in de zorgzame handen van Dierenkliniek Jol beland. En daar bleek dat hij op drie verschillende adressen bekend te zijn. Hij deed zijn naam eer aan. Een aandoenlijke zwerver waar veel mensen een zwak voor hadden.
Dierenkliniek Jol was een paar weken zijn logeeradres en daar is hij verder op de been geholpen. Alles was mogelijk, een paar rotte tanden eruit en het eten ging weer veel beter. Een knipje in de zaadleiders maakte hem een “het kater” en een heel stuk rustiger.
Er volgde een prinselijk tijd op het inmiddels oude vertrouwde adres. Kip in bouillon at hij bijna scheel kijkend van plezier.
Behalve veel slapen en lekker eten, keek hij graag televisie. Zolang het onderwerp over de natuur ging en op een schoot gelegen werd, kon hij geboeid zitten kijken. Knorren van plezier dat deed hij altijd. Ook wanneer de eigenaar van het huis weer thuis kwam. Alleen jammer dat de poes in huis zich gedroeg als de Lady en hem als de vagebond zag. Gewoon wegkijken is wat prima hielp.
Swiebertje had het helemaal gemaakt! Met zijn dikke kop en vriendelijke ogen kreeg hij toch waar hij van gedroomd had.
Swiebertje werd langzaam ouder en meer een heer. Altijd keurig gewassen en schoon. Wel had hij wat last van de ogen. De Jol bracht uitkomst en na ooglid correcties was de ergste irritatie over. De wereld was beter zichtbaar en bleek elke dag mooier te worden. Ook Lady kon het wat meer waarderen en liep niet meer met een boog om hem heen. Samen op een schoot was wat te veel gevraagd. De een op schoot en de andere ertegen aan was prima. Ook Lady leerde te knorren, als ze het naar het zin had. Geleerd van die oude zwerver.
De schrijver van dit verhaal is enorm dankbaar dat deze Swieber plots in de tuin werd gezien, al die jaren geleden. Wat zouden we allemaal hebben misgelopen. Zoveel voldoening om deze Swiebert een gewoon leven te kunnen geven. Het is daarom moeilijk om te moeten vertellen dat Swiebertje na een kort ziekbed zijn rustplaats heeft moeten vinden onder de grote boom in de tuin.
Dank je wel Swieb voor de vele foto’s en herinneringen die ons weer aan het glimlachen maakt. Hij is en was de beste zwerver van Lelystad en omstreken!