thaba

Thaba

Succesverhaal

Ik was dus een enorme bangebroek toen ik in de opvang terechtkwam. Mensen vond ik eng en verder alles ook. Ik had nog niet besloten of ik wel ging meewerken, maar ze hebben alleen maar mensen in de lieve categorie in de opvang dus ik zou wel keikat zijn als ik niet razendsnel zou ontdooien. Ik had het bere naar mijn zin in de opvang. Beter dan dit kan het niet worden, dacht ik, maar poes, poes, poes; wat had ik het mis!
Want tijdens de KerstFair van de opvang vielen alle ogen van Peter op mij. Hij was helemaal niet op zoek naar een poezelige maat, maar hij zag mij en zei: ‘Pak maar in!’. Peter begrijpt als geen ander dat ik niet de makkelijkste (maar wel de knapste…) ben en wilde me alle tijd, liefde en respect geven.
Sinds vrijdag de 13e woon ik bij Peter en ik heb begrepen dat dat voor sommige rare mensen een ongeluksdag is, maar vanaf nu is het mijn geluksdag. Sinds vrijdag de 13e heb ik mensen helemaal voor mezelf en die zijn heel lief en geduldig en respecteren mijn gekatterig totaal. Daardoor ben ik niet meer bij ze weg te slaan, nu niet en ook nooit niet. Ik moet mezelf nog elke dag krabben, want soms kan ik niet geloven dat dit nu mijn leven is en niet voor even, maar voor altijd! Alle katheid op een stokje: wie had dat nou kunnen denken?

Stichting Verhaal

Hee daar mensen!

Ik ben Thaba, net zo mooi als mijn naam, en zoals jullie zien een cyperse kater.

Ik zit hier al enige tijd, en ik kan je zeggen dat ik not amused was ineens opgesloten in een hok te zitten . Ik wist niet wat me overkwam ! Geen idee waar ik was terecht gekomen en geen mensen gewend die ik kon vertrouwen .

Ik schrok elke keer weer als ze mn hok open deden, mn bak wilden verschonen en me eten gaven.

Ik had me verscholen achter mn slaapmand en zodra die deur open ging dan zette ik het op een blazen en grommen. Vond het doodeng en schoot dan een stukje achter de bak vandaan om ze weg te jagen. En dan had ik die mensen aan het schrikken.

Maar na lang wennen aan het feit dat ze bleven komen, eten bleven geven en tegen me bleven praten, liet ik er eentje dichterbij komen die me uiteindelijk mocht aaien. De rest vertrouwde ik nog steeds niet. Pas na heel erg veel geruststellende woordjes en het strelen van mijn vacht probeerde ik ook andere mensen soms toe te laten.

Ik durfde uit mijn hok te komen, hoewel ik me ook snel wist te verstoppen als ze binnen kwamen.

Maar mijn interesse was toch wel gewekt.  Hoe eng ook, ik heb besloten het toch te gaan proberen met mensen. Het gaat alleen in hele kleine stapjes, en ik heb hierbij veel ruimte nodig om het in mijn eigen tempo te doen.

Ook ik zoek dus een gouden mandje bij iemand met een gouden hart en met geduld. Iemand die het mij gunt om er gewoon te mogen zijn op een plekje waar ik ook naar buiten kan en een eigen mandje heb. En dan zien wat de toekomst ons brengt.

Ik hoop dat we elkaar vinden !

Groetjes van Thaba

thabathaba