ilse

Ilse

Succesverhaal

Een half jaar woon ik alweer bij mijn mensen, en ik kan wel zeggen dat ik het enorm getroffen heb! Want mijn mensen snappen helemaal wat ik nodig heb????.
Want ondanks dat grote stoere uiterlijk van me, voel ik me nog steeds niet overal mee op mn gemak. Maar als ik dan terugkijk naar het begin sinds ik hier ben, moet ik zelf toch bekennen dat t een hele vooruitgang is!
Ik heb al het een en ander meegemaakt, heb zelfs een nestje met kittens gekregen en groot gebracht en deze zijn ook allemaal goed terecht gekomen, en ik ben zwervend geweest.
In de hostel wonen vond ik reuze spannend en wat een drukte! Al die katten en mensen, dat hield ik nauwlettend in de gaten van een afstandje. Met eten was ik er dan wel weer bij????maar verder..hield ik me het liefst wat afzijdig van al die tweevoeters.
Dat hielp natuurlijk niet mee bij het vinden van een gouden mandje.. Tot mijn mensen kwamen en ik bij hun mocht komen wonen.
Ik wist niet wat me overkwam en deed t in mn spreekwoordelijke broek, zo spannend!
Zat ik ineens op een zolder! Wel helemaal voor mij alleen. En mijn mensen kwamen me daar verzorgen en bij me zitten. Dat was om te wennen aan mn nieuwe omgeving.
Ik had een hele toffe krabton waar ik lekker in kon slapen, en dat is nog steeds mn favoriete ligplek.
En snachts als ze sliepen dan vermaakte ik me met mijn speelgoed. En ze dachten nog wel dat ik niet van spelen hield, maar ja, ik ben er zo een die danst als niemand kijkt????
Na enkele weken mocht de deur ook open blijven, maar dat vertrouwde ik toch niet helemaal. Na een paar maanden besloot ik dan toch de stap te wagen en toen ging er een hele nieuwe wereld voor me open!
Bleek dat er nog een soortgenoot woonde, ze noemen haar Poemba en die is al op leeftijd. Echt heel dik zijn we niet, maar soms spelen we en dan vind ik wel eens leuk om in haar nek te springen. Maar verder laten we elkaar in onze kattenwaarde.
Beneden heb ik ook speelgoed waar ik lekker mee in de weer ben en inmiddels doe ik dat gewoon waar mijn mensen bij zijn!
Ook mijn mensen vond ik eerst maar eng, en dat liet ik weten, dan schrikte ik ze af met blazen als ze te dichtbij kwamen. Alleen als ze met verse vis kwamen.. dat kon ik niet weerstaan en mn eetlust won t dan van de spanning. En dan pakte ik dat goddelijke eten zelfs uit hun hand. Want voor verse vis kun je me wakker maken! Net als vers vlees trouwens.
Maar mijn mensen die snapten wat ik nodig had en heb, ze lieten me, en van hun mag ik alles in mijn eigen tempo doen.
Inmiddels kom ik steeds dichter in hun buurt. Op een heldhaftige dag ben ik zelfs een kijkje gaan nemen toen de woonkamer vol zat met visite. Mijn meneer die was namelijk jarig en ik vond toch dat ik dat niet ongemerkt voorbij kon laten gaan, want ik ben heel blij met mijn meneer, en met mijn mevrouw natuurlijk!
Want dankzij hun woon ik in een fijn thuis , met heerlijke ligplekjes( zie mijn foto’s) en over een tijdje mag ik ook weer naar buiten!
Ik geniet nu nog vanaf de vensterbank, daar kan ik alles ook goed in de gaten houden.
Soms is het gewoon moeilijk kiezen, zoveel fijne plekjes zijn er; de bank bijvoorbeeld, daar lig ik ook heel graag.
Mijn mensen zijn daar dan ook. We liggen nog niet zij aan zij, misschien dat het er ooit nog van gaat komen. En van mijn mensen mag ik hiervoor alle tijd nemen die ik wil en zijn er geen verwachtingen, het mag maar het hoeft niet; dus no stress!
Zeg nou zelf; beter had ik het toch niet kunnen treffen?!!

IlseIlseIlse
IlseIlse
IlseIlse


Stichting verhaal

Ilse is langs de weg gevonden in de omgeving van Putten, tezamen met een prachtig nestje van 4 kittens. Via de Dierenambulance Nijkerk is ze uiteindelijk met haar kroost liefdevol opgevangen bij een gastgezin van Kittenopvang Moederloos. Voor haar kittens is ze echt een geweldige moederpoes geweest en die hebben het nest dan ook super sociaal verlaten. Helaas was het met moeder Ilse een iets ander verhaal… en zo kwam ze dus bij ons terecht.

De eerste maanden was Ilse uitsluitend buiten in de ren te vinden en wilde ze niets van ons weten. Inmiddels zit ze steeds meer binnen, dicht bij de andere katten in de buurt en dicht bij eten, want daar geniet ze wel van.. Mensen vindt ze nog steeds spannend en aaien kunnen we haar helaas nog steeds niet. Wel komt ze steeds even kijken als we aan de koffie zitten of er wordt geluncht. Het zijn kleine stapjes, maar gelukkig de goede kant op! Wie wil zich over haar ontfermen zonder al te veel verwachtingen te hebben? Een huisje met tuin is wel een vereiste

IlseIlse